Ik ben Ingrid

Zoals jullie kunnen zien is mijn website gepimpt! Dit heb ik helemaal zelf gedaan! En dat is helemaal niet zo moeilijk, blijkt! Gelukkig, want op deze manier kan ik hem vaker pimpen. Mijn vorige lay-out was ik namelijk helemaal zat!

Het feit dat ik ineens mijn website kan pimpen heeft een reden, zijn naam is Eelco Martens! Hij is zo vriendelijk geweest om mijn wordpress (dat gene waar je alles in kan veranderen en oppimpen) te updaten en nu snap ik ineens veel meer! Hoewel ik sommige dingentjes nog even moet uitzoeken!

Eelco bedankt!

Ik houd van het leven en ik geloof dat het leven momenteel ook best van mij houd…

De afgelopen week was voor mij een rare week. Het begon natuurlijk met het feit dat ik behoorlijk ziek werd, ik kon amper nog op mijn benen staan omdat ik veel te weinig vocht en brandstof had in mijn lichaam, door een hevige buikgriep. Daarnaast was ik definitief geslaagd voor mijn opleiding, wat natuurlijk geweldig is! Daar ben ik dan ook heel dankbaar voor, dat ik in elk geval dit heb bereikt in mijn leventje… Een leventje dat eigenlijk momenteel aardig loopt. Ik zit lekker in mijn vel, heb het naar mijn zin, leuk werk… Ja, het loopt goed allemaal en ook daar ben ik dankbaar voor. Deze week nog wat meer dan anders… Ik heb beseft dat gezondheid echt een groot goed is. Niet alleen lichamelijk gezien. Ook de psychische kant van gezondheid…

Deze week is mij een bericht ter gehore gekomen dat een jongen, waar ik op de middelbare school veel mee omging, is overleden op 24 januari 2010. Hij is 19 jaar oud geworden. Ik ging veel met hem om toen ik 15 was en veel herinneringen aan hem zijn deze week weer boven gekomen. Bijvoorbeeld dat ik ruzie met een klasgenoot had, omdat zij net een halfjaar verkering met hem gehad en ik een paar weken later iets met hem kreeg. Niet lang, hoogstens zes weken. Hij was een van mijn vele puberteit-vriendjes, voor ik een 15mnd durende relatie met Arnout kreeg. Maar er was een ding, wat hem onderscheidde van al die andere jongens. Hij was de eerste jongen in mijn leven, die mij de zogeheten gebroken hart heeft bezorgd. Na zes weken met hem “iets” gehad te hebben, maakte hij het uit op een schoolfeest (de zak!). Dat schoolfeest werd een drama, want dat was een van de keren dat ik publiekelijk huilde.
Bryan, zo was zijn naam, was een mooie jongen. Als ik foto’s zie, begrijp ik nog steeds wat mij toendertijd aantrok in hem. Het was een lieve jongen, altijd in voor een grapje… maar schijnbaar had die Bryan een hele andere kant… een donkere kant. Schijnbaar had hij een leven, die van vechten hield. Alleen dat wist ik toen niet. Over dat soort dingen praatte we nooit. Het was of leuk of klef, maar nooit wat anders. We hadden geen behoefte aan hele diepe gesprekken, lekker boeiend. Na de middelbare school, verloren we elkaar uit het oog.
Bryan heeft op zondag 24 januari zelf een einde aan zijn leven gemaakt. Hij zat ondertussen in opleiding bij de Koninklijke Landmacht en was soldaat van de tweede orde. Ik weet niet wat de reden was, ik weet niet hoe hij het gedaan heeft en ik wil het ook allemaal niet weten. Ik wil weten of er geen mensen waren die hem konden helpen, of hij zijn leven zo leeg, zo uitzichtloos vond. Ik zou gewild hebben dat er iets was, wat zijn hart had kunnen vervullen met liefde… En als Christen zijnde, ben ik erg bezig met de vraag ’Hoe gaat het nu verder met hem?’  
Mijn gedachten zijn gevuld met deze vragen en bovenal herinneringen en bid voortdurend of zijn dood, niet voor niets hoeft te zijn geweest. Zij het voor hem, zij het voor anderen…

Vandaag ben ik geslaagd voor mijn opleiding Maatschappelijke Zorg en Dienstverlening, uitstroomrichting Gehandicaptenzorg niveau 4! Een hele mond vol. Ook wel, medewerker gehandicaptenzorg!

Geen school meer, geen stage meer! Niks noppes, nada! Alleen nog mijn diploma binnenkort ophalen!

Nog precies drie weken en dan is het zover. Op 25 januari rond ik zowel mijn stage als mijn opleiding af. Dan ben ik in het bezit van een diploma en ben ik officieël bevoegd om als woonbegeleidster in de gehandicaptenzorg te werken, aangezien dat mijn afstudeerrichting is. Aan de ene kant natuurlijk heerlijk en geweldig, dat ik een papiertje op zak heb! Dat heb ik dan toch maar weer voor elkaar en daar ben ik nu al trots op. Maar, tijd vliegt en ergens… Als ik heel eerlijk ben, maakt mij dat bang. Al weken, maanden, denk ik na over wat ik na mijn stage eens zou gaan doen. Door leren kan pas vanaf september, als ik dat überhaupt al wil en een vaste baan heb ik ook niet. Enkel een 0-uren contract, wat dus geen zekerheid bied. Ik weet het niet en toch word het nu tijd om serieuze concrete plannen te maken. Anders heb ik straks niks. Geen vastigheid, geen perspectief, geen dagbesteding… En dat lijkt me nou niet heel erg gezond voor iemand van negentien. Een groot leeg gat ligt er voor me… Ik blijf mezelf vragen stellen, ik blijf zoeken naar mijn eigen dromen, maar tot op heden met weinig uitkomsten.

Love!

Psst… Jongens… Meisjes… Mannen… Vrouwen… Psst… Kom eens dichterbij… Ik wil je een geheimpje vertellen… Heel zachtjes… En… Niet verder vertellen he… Het is iets… Dat ik alleen met jou wil delen… Iets waarvan ik niet zeker weet… Of jij het al weet… Maar het is wel belangrijk dat je het weet… Mondje dicht he… Maarre…

2010 is begonnen! En ik wens je dan ook een liefdevol, creatief, gezegend, gezond, mooi, spetterend, verwarmend, sprankelend en bruisend nieuwjaar!

Het hoort erbij, terug kijken op het afgelopen jaar. Bijna iedereen doet het. In dit geval het jaar 2009. Wat was belangrijk voor mij? Wat heb ik gedaan? Wat stond centraal in 2009? Ik heb al vele blogs hierover gelezen, netjes ondergebracht in kopjes en subonderwerpen, dus ach, laat ik het eens anders doen.

Dit jaar… (in niet chronologische volgorde)

• ben ik negentien geworden.
• heb ik mijn rijbewijs gehaald.
• heb ik een ongeluk met mijn moeders auto veroorzaakt.
• heb ik school gehad tot en met april.
• loop ik sinds september stage bij lichtverstandelijk beperkte jongeren.
• heb ik volop in behandeling gezeten voor een eetstoornis.
• heb ik de liefste, mooiste en prachtigste mensen ontmoet.
• heb ik vrienden gemaakt, vrienden gekregen en vrienden verloren.
• heb ik de lol van het stappen en feesten ontdekt.
• ben ik regelmatig dronken geweest…
• ben ik het hele jaar door vrijgezel geweest.
• heeft in het teken gestaan van ziekte en gezondheid, bij mijn omgeving.
• heb ik schulden gemaakt, schulden opgelost en kan ik nu steeds beter met geld omgaan (denk ik).
• heb ik ontzettend veel getwijfeld over mijn toekomst.
• ben ik niet op vakantie geweest.
• heb ik aan sommige mensen andere kanten van mezelf laten zien.
• werden mijn beide ouders 50(!).
• heb ik nog steeds gewerkt als flexwerker bij ‘s Heerenloo, met verstandelijk beperkten.
• heb ik boeken gelezen, films gekeken, naar theatervoorstellingen geweest etc.
• ben ik begonnen met gastlessen geven op scholen over eetstoornissen, na een gevolgde training.
• heb ik een medicijncursus gedaan en geslaagd met 8,0.

Dit jaar was bijzonder, tegelijkertijd lichtelijk teleurstellend. Het was een grote zoektocht, naar mezelf, naar mijn omgeving. Naar de kern van dingen. Maar ik had het NOOIT willen missen. Het heeft me rijker gemaakt, volwassener. Maar het is een zoektocht die nog steeds op volle toeren draait. Een zoektocht die in 2010 misschien nog wel heviger word.

Laten we er het mooiste van maken en hopen. Laat God dit jaar in mijn hart wezen. Laat het goed zijn.

De afgelopen drie weken heb ik een mini projectje in werking gezet. Een doel, dat ik wilde behalen. Het gaat niet om een diploma, een cursus of wat dan ook. Al ben ik ook daar mee bezig geweest. Het ging om een doel, dat mijn gezondheid betreft.
Elke dag kreeg ik een overdosis cafeïne. De hoeveelheden koffie die ik dagelijks naar binnen drink, is waarschijnlijk meer dan de meeste andere 19/20-jarige doen. Daarnaast dronk ik, als ik iets anders wilde drinken water of… cola light. Zo’n 4,5 liter per week. Niet erg gezond.
Het feit dat ik zoveel cola light dronk, was niet eens omdat ik het erg lekker vond. Ik zag er simpelweg een aantal voordelen in. Het stilde mijn smaakbehoefte, met weinig, zeer weinig calorieën. Nu heb ik tegenwoordig een redelijk voedingspatroon en komen mijn smaakpapillen niet zoveel tekort, maar het ging om de combinatie; smaak en weinig calorieën (tja, misschien dat maar een aantal dit zullen snappen).
Het besef dat al dat koolzuur en deze grote hoeveelheden cafeïne niet erg gezond zijn, heb ik jaren  achterwege gelaten, maar nu heb ik er toch maar verandering in gebracht. Ik ben over gegaan op de multivitaminedranken! Een bommetje calorieën, maar ook een bommetje vitaminen (want ik neem wel dat soort, waar vitaminen aan toegevoegd zijn). Geen koolzuur, minder cafeïne. Een stuk gezonder en het heeft ook totaal geen invloed op mijn gewicht!
Lichamelijk merk ik eigenlijk niet veel verandering, hoor. Alleen het feit dat ik nu wat meer vrijheid heb in mijn keuzes, betreft drinken, is best fijn. Ik kan koffie nemen, cola light, water, thee én multivitaminedranken! Hoera. Oh ja, en wijn natuurlijk. Maar dat alleen bij gelegenheden, toch Eshter?

Dinsdag 8 december ga ik samen met mijn liefste vriendinnetje uit Limboland naar de theatervoorstelling: Sara Kroos - Boheems! Hier in de Reehorst in Ede. Ook komt mijn vriendinnetje dan hier slapen! Hoera! Wat een groot feest! Net als waar “Boheems” over gaat; over het leven vieren!