Synoniemen van hoogmoed zijn: eigenwaan, trots, arrogantie, verwaandheid, zelfingenomenheid, zelfverheffing en eigendunk. Klinkt niet alsof ik er blij van moet worden… Maar misschien ook wel omdat ik mezelf er in herken. Voor een deel.

Ik ben Eva. Geen Ingrid. Omdat ik, momenteel, net als Eva, aan hoogmoed lijd. Ik ben trots op mezelf en ik denk dat het hard de richting op gaat van hoogmoed. Een paar weken geleden kreeg ik voor mijn voeten geslingerd door een vriend, dat ik verwaand en arrogant was, tegen een kennis van hem. Niet bepaald een bonuspunt. Soms denk ik, dat ik anderen niet nodig heb, om gelukkig te zijn. (het is nog best lastig om dit te schrijven en straks ook nog te publiceren!) Natuurlijk wel, voor de gezelligheid, voor leuke avonden en fijne feestje… Maar ben ik er ook echt van overtuigd dat ik anderen nodig heb om me compleet te voelen? (wel mijn moeder trouwens, haar heb ik nodig) Vast wel, maar soms voel ik dat niet zo. Dan denk ik dat ik het allemaal zelf wel kan. Ik weet zeker dat ik ook van de verboden vruchten aan het eten ben.

Het punt is eigenlijk, dat ik soms gewoon beretrots ben op mezelf. Op wat ik de afgelopen jaren bereikt heb, gedaan heb. In vormen van papiertjes en rijbewijzen, maar ook op het vlak van persoonlijke ontwikkeling. Ik denk dat ik daar wel trots op mág zijn, maar als daarvoor arrogantie in de plaats komt, ben ik niet op de goede weg en word het hoog tijd om hoogmoed aan te pakken! En ik denk dat daar maar een weg voor is…

Esther zat bij mij al op de middelbare school, toen 12/13 was. We mochten elkaar niet zo… Dat is een verhaal apart en niet zo geschikt voor het internet. Een paar jaar terug begonnen wij tegelijkertijd aan dezelfde opleiding, in dezelfde klas. Een schok, maar langzaam maar zeker groeide we naar elkaar toe. Eerst als studiegenoten, daarna werd het geloof dat wat ons verbond en nu kan ik ons wel vrienden noemen mede dankzij onze reis naar Bosnië.  Iets waar ik absoluut dankbaar voor ben, omdat Es echt een geweldige meid is! Het feit dat zij naar Kenia gaat om vrijwilligerswerk te doen, laat daar al wel een glimp van opvangen denk ik.

Tja, misschien ken je Esther niet. Maar ik wilde toch over haar posten. Omdat zij voor mij belangrijk is, omdat zij een bijzondere reis gaat maken. En ook jij kan deze reis volgen op deze website: Esther in Kenia. Met als titel ‘levensavontuur’.  Hip he?!

Es, succes en ik denk aan je! God Bless You!

In het jaar dat ik mijn rijbewijs nu heb, heb ik in zo’n 5 a 6 verschillende auto’s gereden, dus als ik vijftig ben zijn dat er misschien zo’n 155. Lijkt me sterk, maar ach.
Ook heb ik in het afgelopen jaar geen een keer met een druppel alcohol achter het stuur gezeten. Zelfs niet de toegestane hoeveelheid. Best netjes, al zeg ik het zelf.

Laten we hopen op nog vele jaar rij-plezier, met hopelijk misschien dit jaar al een eigen autootje…!

Het feit dat ik ineens mijn website kan pimpen heeft een reden, zijn naam is Eelco Martens! Hij is zo vriendelijk geweest om mijn wordpress (dat gene waar je alles in kan veranderen en oppimpen) te updaten en nu snap ik ineens veel meer! Hoewel ik sommige dingentjes nog even moet uitzoeken!

Eelco bedankt!

Deze week is mij een bericht ter gehore gekomen dat een jongen, waar ik op de middelbare school veel mee omging, is overleden op 24 januari 2010. Hij is 19 jaar oud geworden. Ik ging veel met hem om toen ik 15 was en veel herinneringen aan hem zijn deze week weer boven gekomen. Bijvoorbeeld dat ik ruzie met een klasgenoot had, omdat zij net een halfjaar verkering met hem gehad en ik een paar weken later iets met hem kreeg. Niet lang, hoogstens zes weken. Hij was een van mijn vele puberteit-vriendjes, voor ik een 15mnd durende relatie met Arnout kreeg. Maar er was een ding, wat hem onderscheidde van al die andere jongens. Hij was de eerste jongen in mijn leven, die mij de zogeheten gebroken hart heeft bezorgd. Na zes weken met hem “iets” gehad te hebben, maakte hij het uit op een schoolfeest (de zak!). Dat schoolfeest werd een drama, want dat was een van de keren dat ik publiekelijk huilde.
Bryan, zo was zijn naam, was een mooie jongen. Als ik foto’s zie, begrijp ik nog steeds wat mij toendertijd aantrok in hem. Het was een lieve jongen, altijd in voor een grapje… maar schijnbaar had die Bryan een hele andere kant… een donkere kant. Schijnbaar had hij een leven, die van vechten hield. Alleen dat wist ik toen niet. Over dat soort dingen praatte we nooit. Het was of leuk of klef, maar nooit wat anders. We hadden geen behoefte aan hele diepe gesprekken, lekker boeiend. Na de middelbare school, verloren we elkaar uit het oog.
Bryan heeft op zondag 24 januari zelf een einde aan zijn leven gemaakt. Hij zat ondertussen in opleiding bij de Koninklijke Landmacht en was soldaat van de tweede orde. Ik weet niet wat de reden was, ik weet niet hoe hij het gedaan heeft en ik wil het ook allemaal niet weten. Ik wil weten of er geen mensen waren die hem konden helpen, of hij zijn leven zo leeg, zo uitzichtloos vond. Ik zou gewild hebben dat er iets was, wat zijn hart had kunnen vervullen met liefde… En als Christen zijnde, ben ik erg bezig met de vraag ’Hoe gaat het nu verder met hem?’  
Mijn gedachten zijn gevuld met deze vragen en bovenal herinneringen en bid voortdurend of zijn dood, niet voor niets hoeft te zijn geweest. Zij het voor hem, zij het voor anderen…

Geen school meer, geen stage meer! Niks noppes, nada! Alleen nog mijn diploma binnenkort ophalen!

Love!

2010 is begonnen! En ik wens je dan ook een liefdevol, creatief, gezegend, gezond, mooi, spetterend, verwarmend, sprankelend en bruisend nieuwjaar!

Dit jaar… (in niet chronologische volgorde)

• ben ik negentien geworden.
• heb ik mijn rijbewijs gehaald.
• heb ik een ongeluk met mijn moeders auto veroorzaakt.
• heb ik school gehad tot en met april.
• loop ik sinds september stage bij lichtverstandelijk beperkte jongeren.
• heb ik volop in behandeling gezeten voor een eetstoornis.
• heb ik de liefste, mooiste en prachtigste mensen ontmoet.
• heb ik vrienden gemaakt, vrienden gekregen en vrienden verloren.
• heb ik de lol van het stappen en feesten ontdekt.
• ben ik regelmatig dronken geweest…
• ben ik het hele jaar door vrijgezel geweest.
• heeft in het teken gestaan van ziekte en gezondheid, bij mijn omgeving.
• heb ik schulden gemaakt, schulden opgelost en kan ik nu steeds beter met geld omgaan (denk ik).
• heb ik ontzettend veel getwijfeld over mijn toekomst.
• ben ik niet op vakantie geweest.
• heb ik aan sommige mensen andere kanten van mezelf laten zien.
• werden mijn beide ouders 50(!).
• heb ik nog steeds gewerkt als flexwerker bij ’s Heerenloo, met verstandelijk beperkten.
• heb ik boeken gelezen, films gekeken, naar theatervoorstellingen geweest etc.
• ben ik begonnen met gastlessen geven op scholen over eetstoornissen, na een gevolgde training.
• heb ik een medicijncursus gedaan en geslaagd met 8,0.

Dit jaar was bijzonder, tegelijkertijd lichtelijk teleurstellend. Het was een grote zoektocht, naar mezelf, naar mijn omgeving. Naar de kern van dingen. Maar ik had het NOOIT willen missen. Het heeft me rijker gemaakt, volwassener. Maar het is een zoektocht die nog steeds op volle toeren draait. Een zoektocht die in 2010 misschien nog wel heviger word.

Laten we er het mooiste van maken en hopen. Laat God dit jaar in mijn hart wezen. Laat het goed zijn.