Ik ben Ingrid

De afgelopen week was voor mij een rare week. Het begon natuurlijk met het feit dat ik behoorlijk ziek werd, ik kon amper nog op mijn benen staan omdat ik veel te weinig vocht en brandstof had in mijn lichaam, door een hevige buikgriep. Daarnaast was ik definitief geslaagd voor mijn opleiding, wat natuurlijk geweldig is! Daar ben ik dan ook heel dankbaar voor, dat ik in elk geval dit heb bereikt in mijn leventje… Een leventje dat eigenlijk momenteel aardig loopt. Ik zit lekker in mijn vel, heb het naar mijn zin, leuk werk… Ja, het loopt goed allemaal en ook daar ben ik dankbaar voor. Deze week nog wat meer dan anders… Ik heb beseft dat gezondheid echt een groot goed is. Niet alleen lichamelijk gezien. Ook de psychische kant van gezondheid…

Deze week is mij een bericht ter gehore gekomen dat een jongen, waar ik op de middelbare school veel mee omging, is overleden op 24 januari 2010. Hij is 19 jaar oud geworden. Ik ging veel met hem om toen ik 15 was en veel herinneringen aan hem zijn deze week weer boven gekomen. Bijvoorbeeld dat ik ruzie met een klasgenoot had, omdat zij net een halfjaar verkering met hem gehad en ik een paar weken later iets met hem kreeg. Niet lang, hoogstens zes weken. Hij was een van mijn vele puberteit-vriendjes, voor ik een 15mnd durende relatie met Arnout kreeg. Maar er was een ding, wat hem onderscheidde van al die andere jongens. Hij was de eerste jongen in mijn leven, die mij de zogeheten gebroken hart heeft bezorgd. Na zes weken met hem “iets” gehad te hebben, maakte hij het uit op een schoolfeest (de zak!). Dat schoolfeest werd een drama, want dat was een van de keren dat ik publiekelijk huilde.
Bryan, zo was zijn naam, was een mooie jongen. Als ik foto’s zie, begrijp ik nog steeds wat mij toendertijd aantrok in hem. Het was een lieve jongen, altijd in voor een grapje… maar schijnbaar had die Bryan een hele andere kant… een donkere kant. Schijnbaar had hij een leven, die van vechten hield. Alleen dat wist ik toen niet. Over dat soort dingen praatte we nooit. Het was of leuk of klef, maar nooit wat anders. We hadden geen behoefte aan hele diepe gesprekken, lekker boeiend. Na de middelbare school, verloren we elkaar uit het oog.
Bryan heeft op zondag 24 januari zelf een einde aan zijn leven gemaakt. Hij zat ondertussen in opleiding bij de Koninklijke Landmacht en was soldaat van de tweede orde. Ik weet niet wat de reden was, ik weet niet hoe hij het gedaan heeft en ik wil het ook allemaal niet weten. Ik wil weten of er geen mensen waren die hem konden helpen, of hij zijn leven zo leeg, zo uitzichtloos vond. Ik zou gewild hebben dat er iets was, wat zijn hart had kunnen vervullen met liefde… En als Christen zijnde, ben ik erg bezig met de vraag ’Hoe gaat het nu verder met hem?’  
Mijn gedachten zijn gevuld met deze vragen en bovenal herinneringen en bid voortdurend of zijn dood, niet voor niets hoeft te zijn geweest. Zij het voor hem, zij het voor anderen…

Vandaag ben ik geslaagd voor mijn opleiding Maatschappelijke Zorg en Dienstverlening, uitstroomrichting Gehandicaptenzorg niveau 4! Een hele mond vol. Ook wel, medewerker gehandicaptenzorg!

Geen school meer, geen stage meer! Niks noppes, nada! Alleen nog mijn diploma binnenkort ophalen!

Nog precies drie weken en dan is het zover. Op 25 januari rond ik zowel mijn stage als mijn opleiding af. Dan ben ik in het bezit van een diploma en ben ik officieël bevoegd om als woonbegeleidster in de gehandicaptenzorg te werken, aangezien dat mijn afstudeerrichting is. Aan de ene kant natuurlijk heerlijk en geweldig, dat ik een papiertje op zak heb! Dat heb ik dan toch maar weer voor elkaar en daar ben ik nu al trots op. Maar, tijd vliegt en ergens… Als ik heel eerlijk ben, maakt mij dat bang. Al weken, maanden, denk ik na over wat ik na mijn stage eens zou gaan doen. Door leren kan pas vanaf september, als ik dat überhaupt al wil en een vaste baan heb ik ook niet. Enkel een 0-uren contract, wat dus geen zekerheid bied. Ik weet het niet en toch word het nu tijd om serieuze concrete plannen te maken. Anders heb ik straks niks. Geen vastigheid, geen perspectief, geen dagbesteding… En dat lijkt me nou niet heel erg gezond voor iemand van negentien. Een groot leeg gat ligt er voor me… Ik blijf mezelf vragen stellen, ik blijf zoeken naar mijn eigen dromen, maar tot op heden met weinig uitkomsten.

Psst… Jongens… Meisjes… Mannen… Vrouwen… Psst… Kom eens dichterbij… Ik wil je een geheimpje vertellen… Heel zachtjes… En… Niet verder vertellen he… Het is iets… Dat ik alleen met jou wil delen… Iets waarvan ik niet zeker weet… Of jij het al weet… Maar het is wel belangrijk dat je het weet… Mondje dicht he… Maarre…

2010 is begonnen! En ik wens je dan ook een liefdevol, creatief, gezegend, gezond, mooi, spetterend, verwarmend, sprankelend en bruisend nieuwjaar!

Het hoort erbij, terug kijken op het afgelopen jaar. Bijna iedereen doet het. In dit geval het jaar 2009. Wat was belangrijk voor mij? Wat heb ik gedaan? Wat stond centraal in 2009? Ik heb al vele blogs hierover gelezen, netjes ondergebracht in kopjes en subonderwerpen, dus ach, laat ik het eens anders doen.

Dit jaar… (in niet chronologische volgorde)

• ben ik negentien geworden.
• heb ik mijn rijbewijs gehaald.
• heb ik een ongeluk met mijn moeders auto veroorzaakt.
• heb ik school gehad tot en met april.
• loop ik sinds september stage bij lichtverstandelijk beperkte jongeren.
• heb ik volop in behandeling gezeten voor een eetstoornis.
• heb ik de liefste, mooiste en prachtigste mensen ontmoet.
• heb ik vrienden gemaakt, vrienden gekregen en vrienden verloren.
• heb ik de lol van het stappen en feesten ontdekt.
• ben ik regelmatig dronken geweest…
• ben ik het hele jaar door vrijgezel geweest.
• heeft in het teken gestaan van ziekte en gezondheid, bij mijn omgeving.
• heb ik schulden gemaakt, schulden opgelost en kan ik nu steeds beter met geld omgaan (denk ik).
• heb ik ontzettend veel getwijfeld over mijn toekomst.
• ben ik niet op vakantie geweest.
• heb ik aan sommige mensen andere kanten van mezelf laten zien.
• werden mijn beide ouders 50(!).
• heb ik nog steeds gewerkt als flexwerker bij ‘s Heerenloo, met verstandelijk beperkten.
• heb ik boeken gelezen, films gekeken, naar theatervoorstellingen geweest etc.
• ben ik begonnen met gastlessen geven op scholen over eetstoornissen, na een gevolgde training.
• heb ik een medicijncursus gedaan en geslaagd met 8,0.

Dit jaar was bijzonder, tegelijkertijd lichtelijk teleurstellend. Het was een grote zoektocht, naar mezelf, naar mijn omgeving. Naar de kern van dingen. Maar ik had het NOOIT willen missen. Het heeft me rijker gemaakt, volwassener. Maar het is een zoektocht die nog steeds op volle toeren draait. Een zoektocht die in 2010 misschien nog wel heviger word.

Laten we er het mooiste van maken en hopen. Laat God dit jaar in mijn hart wezen. Laat het goed zijn.

De afgelopen drie weken heb ik een mini projectje in werking gezet. Een doel, dat ik wilde behalen. Het gaat niet om een diploma, een cursus of wat dan ook. Al ben ik ook daar mee bezig geweest. Het ging om een doel, dat mijn gezondheid betreft.
Elke dag kreeg ik een overdosis cafeïne. De hoeveelheden koffie die ik dagelijks naar binnen drink, is waarschijnlijk meer dan de meeste andere 19/20-jarige doen. Daarnaast dronk ik, als ik iets anders wilde drinken water of… cola light. Zo’n 4,5 liter per week. Niet erg gezond.
Het feit dat ik zoveel cola light dronk, was niet eens omdat ik het erg lekker vond. Ik zag er simpelweg een aantal voordelen in. Het stilde mijn smaakbehoefte, met weinig, zeer weinig calorieën. Nu heb ik tegenwoordig een redelijk voedingspatroon en komen mijn smaakpapillen niet zoveel tekort, maar het ging om de combinatie; smaak en weinig calorieën (tja, misschien dat maar een aantal dit zullen snappen).
Het besef dat al dat koolzuur en deze grote hoeveelheden cafeïne niet erg gezond zijn, heb ik jaren  achterwege gelaten, maar nu heb ik er toch maar verandering in gebracht. Ik ben over gegaan op de multivitaminedranken! Een bommetje calorieën, maar ook een bommetje vitaminen (want ik neem wel dat soort, waar vitaminen aan toegevoegd zijn). Geen koolzuur, minder cafeïne. Een stuk gezonder en het heeft ook totaal geen invloed op mijn gewicht!
Lichamelijk merk ik eigenlijk niet veel verandering, hoor. Alleen het feit dat ik nu wat meer vrijheid heb in mijn keuzes, betreft drinken, is best fijn. Ik kan koffie nemen, cola light, water, thee én multivitaminedranken! Hoera. Oh ja, en wijn natuurlijk. Maar dat alleen bij gelegenheden, toch Eshter?

De afgelopen weken waren hier hectisch en druk. Mijn moeder lag dertien dagen in het ziekenhuis na een heftige operatie, ondertussen had ik nog mijn stage/werk en was ik druk bezig met een aantal andere dingen.
Nu weet ik van mijzelf, dat mijn contratieboog al vrij kort is, maar in weken als deze is het helemaal niet meer noemenswaardig en soms heeft dat kleine gevolgen, maar in dit geval had het wat grotere gevolgen. Namelijk; schade!

Het gebeurde vorige week woensdag. Samen met mijn nicht zat ik in de auto. Zij zat te bellen en ik zat achter het stuur, maar bezig met een pasje dat op het dashboard kastje lag. Het volgende gebeurde: in mijn eigen straat, waar een bocht is, reed ik rechtdoor. Hoepla, dwars door een tuinhekje heen en achterop een stilstaande geparkeerde auto. Mijn nicht zei tegen de persoon die zij aan de lijn had: ’volgens mij krijgen wij een ongeluk! Ja, we hebben een ongeluk.’ Een lachpartij van haar kant en de eerste tien seconde raakte ik even in paniek, maar ook daarna moest ik lachen. Het was een behoorlijke domme actie, maar wel typisch een actie voor mij. Zo heb ik ook een aantal keren tegen stilstaande auto’s aangefietst, omdat ik zat te dromen. Met de vrouw van de auto hebben we een schadeformulier ingevuld en mijn vader gaat het tuinhekje maken.

De rest van mijn dag was ik niet meer fatsoenlijk aanspreekbaar. Bij het boodschappen doen stond ik flink wat minuten te kijken naar de knopjes van groente-weegschaal, omdat ik “weg” was. Ook was ik even de weg kwijt in het winkelcentrumpje van Veldhuizen, terwijl ik er wekelijks kom. Ik was dus behoorlijk van de kaart.

Gelukkig is het allemaal opgelost, mijn moeders auto (waarmee het ongeluk gebeurde) heeft vooral lakschade en moet nog een keer naar de garage. Ach, een ongeluk zit in een klein hoekje. Hoewel, met mijn karakter de kans misschien wat hoger is.

Vanaf het moment dat ik leerde lezen en schrijven, hield ik mee ermee bezig. Ik begon boeken te lezen, maar ik begon ook met schrijven. Met het schrijven van verhaaltjes, van brieven, van gedichten en van dagboeken. Verzot was ik erop, dat mijn woorden een nieuwe wereld konden creëren. 

Nog steeds schrijf ik. Meestal schrijf ik een belangrijke afspraak op of een briefje met punten, die ik echt nog moet gaan uitvoeren die dag. Soms gaat het verder dan dat. Dan schrijf ik over wat mij bezig houdt. Dan schrijf ik over mijn dagelijkse leven, mijn worstelingen en mijn dromen, maar ik neem hier niet de tijd voor, die ik ervoor zou willen nemen. Fijn vind ik het wel, om op deze manier te schrijven. Het ordent mijn gedachten, het zet mij weer even stil bij mezelf. Waar houd ik mij mee bezig en waar wil ik naar toe? Soms zit ik zo in het ritme van het schrijven, dat het mij weer handvaten biedt. Dat ik mij weer wil strekken naar nieuwe dingen in het leven.

Naast het schrijven in dagboekvorm, schrijf ik ook met enige regelmaat wel eens een gedicht. Soms kan ik waardering opbrengen voor mijn eigen gedichten, omdat ik ze mooi vind. Meestal vind ik het troep, maar dat weerhoudt mij er niet van om ze te maken. Het schrijven van gedichten maakt mij vindingrijk. Ik ga op zoek naar nieuwe betekenissen voor woorden, naar synoniemen en naar zinnen die iets anders zeggen, dan dat in de eerste instantie gedacht zou worden. Ik vind het leuk om op zo’n manier met taal om te gaan. Om zo te schrijven, dat taal tastbaar gaat worden. Al is het dan alleen maar in mijn eigen hoofd.

Soms schrijf ik andere dingen, variërend van losse zinnen tot hele verhalen, maar ik schrijf altijd omdat er in mijn hoofd iets borrelt dat er alleen uit komt, wanneer het woorden krijgt. Als ik het geen woorden geef, blijft het borrelen en kruipt er een kriebelige onrust over mij heen.

Twee boeken van twee verschillende vrouwen die in het theater staan. Volgeschreven met columns! Ben zeer benieuwd. Aanstaande zaterdagmiddag krijg ik ze binnen!

Er waren vroeger twee films die ik geweldig vond. Het waren twee grijs gedraaide videobanden. Met vroeger bedoel ik trouwens dat ik een jaar of vijf a zes was. De ene film heette ‘Heidi’, dat ging over een zwitsers meisje zonder ouders en zij moest steeds verhuizen. Heel zielig, maar wel met een goed einde.
De andere film die ik ontzettend mooi vind, was ‘Het Zakmes’. Deze film ging over een jongen van zes, die per ongeluk het zakmes heeft van zijn vriendje, maar het vriendje is verhuisd. Hij heeft geen adres en probeert hem toch te vinden, om dat mes terug te geven. Eigenlijk ook wel een zielige film, maar wederom met een goede afloop. Hebben niet alle kinderfilms dat?

Nou goed, een paar weken geleden zong ik ineens het liedje die op het einde komt in de film ‘Het Zakmes’. Toen dacht ik bij mezelf, zou deze film ook op DVD uit zijn? En ja hoor, na een kort zoektochtje op het internet had ik het gevonden. Dus ook besteld.

Afgelopen zondag, een brakke middag omdat ik die ochtend pas om zeven uur thuis was, na een gezellig nachtje stappen, besloot ik de film te gaan kijken. Echt ontzettend leuk!
Van te voren dacht ik, dat het misschien weleens teleurstellend zou kunnen worden. Dat de film niet zo leuk was, als dat ik het in gedachten had gemaakt. Maar ik kreeg precies weer dezelfde gevoelens bij het kijken van deze film, als toen ik vijf was. Ik voelde me net een klein meisje en dat voelde heerlijk!

Met je vingers over de snaren, muziek maken. Dat kan je doen met een gitaar en als je het een beetje kunt, kan het geweldig leuk zijn. Het kan je hobby worden, je wilt er energie in steken. Oefenen en spelen. Misschien een beetje zingen erbij, hoewel dat niet altijd mooier word.
Ach, gitaar spelen. Ik heb het een tijd heel lang gedaan, lessen gevolgd. Vorig jaar was ik ermee gestopt. Ik had er geen zin meer in, ik wilde meer vrije tijd. Na een tijdje had ik spijt, ik speelde haast niet meer voor mezelf, maar miste het spelen wel. Wat doe je dan? Ik heb een tijd niks gedaan en liet de situatie voor wat het was, maar daar is de laatste tijd verandering in gekomen. Ik heb weer de energie, de zin en de motivatie om dingen aan te pakken. Om mezelf te ontwikkelen, of dat nu op muzikaal gebied is of op een ander gebied. Ik begon weer een beetje te spelen, beetje te schrijven. Toch miste ik de lessen die ik voorheen had. Iemand die me vertelde wat ik anders zou kunnen doen, wat ik nog meer kon leren en iemand die leuke bladmuziek voor me had! Dus ik heb besloten om weer op gitaarles te gaan. Gister heb ik mijn leraar gebeld, die ik toendertijd ook had en gelukkig had hij nog plek. Volgende week donderdagmiddag staat de eerste les op de planning! Ik heb er zin in!

Trillende handen, een knoop in mijn maag. De spanning zat erg hoog. Ik keek de klas in en zag zo’n stuk of twintig vragende, afwachtende ogen mijn kant op kijken. Aangenaam, ik ben voor vandaag jullie gastdocent!
Afgelopen woensdag was het dus zover, mijn eerste gastles. Nadat ik eerst een gastles had meegekeken met een medewerker van ZieZo, was het mijn beurt samen met iemand anders. Ik was nerveus! Maar wel van het soort, dat positief werkt. Nadat ik mezelf had voorgesteld aan de klas, viel er een rust over me heen, die ik niet kan beschrijven. Ik stond daar zo zelfverzekerd en zo volledig in mijn element! Ik wist wat ik moest doen en nog belangrijker, ik wist precies waar ik het over had en dat gaf me kracht. Het gaf me kracht om te weten dat aan mijn verhaal, niets goed of fout kon zijn. Het was gewoon mijn verhaal, mijn kennis die ik opgedaan heb in de loop der jaren. Kortom; het was echt een geweldige les en het applaus op het einde gaf me een gevoel van triomf!