Ik ben Ingrid

Hoevaak heb ik dit niet al moeten bekennen? Maar het is echt waar… Ik ben een rampzalige blogger. Een keer in de zoveel tijd denk ik, nu moet ik maar weer… En dan krijgt deze website een invasie van nieuwe posts. Soms wel meer dan 3 per week, maar dat gebeurt zelden nog. Mijn laatste bericht is dan ook alweer bijna 2 maanden geleden. Tsja, wat doe ik er aan? Of beter gezegd, wat wil ik eraan doen?

Langzaam is het erin geslopen, iets wat ik nog wel wat jaren had uit kunnen stellen, maar niet heb gedaan… Het proces van volwassen worden. Niet meer zomaar met geld strooien, ik moet immers een 1-persoonshuishouden runnen en dus een maand lang fatsoenlijk kunnen eten… Wat betekend dat nog meer? Werken, veel werken. En als ik thuis kom, staat er nog een strijk, vuile vaat of moet er nodig gezogen worden. Oeps, de melk is op… hup, boodschappen doen. Het hoort er allemaal bij, en echt vervelend vind ik het niet. Er komt vrijheid voor terug, waardoor ik weer meer van andere momenten kan genieten. Er komt een stukje extra bewustwording, want ik moet nu 100% de consequenties aanvaarden van mijn gedrag en dat maakt dat ik toch een stukje ben veranderd. Op sommige gebieden wat volwassener (toen ik thuis woonde was geld een big issue, het gaat nu prima en het lukt me zelfs om te sparen, je-weet-wel; een appeltje voor de dorst) op sommige gebieden wellicht wat grenzelozer (de wijn vloeit soms rijkelijk).

Hoe dan ook. ik geniet. Drink meer melk dan ooit, heb een fruitschaal en ben zelfstandig, maar dus weinig tijd om te bloggen. Dat komt wel weer, als ik ben uitgeraast en rust in mijn donder heb. Ik heb namelijk ook al twee maanden geen boek meer gelezen… Iets wat ik toch wel graag deed.

Afgelopen maandag ben ik naar de Apenheul geweest, een mooie dag om eens even te oefenen met mijn fotocamera, die ik anderhalve maand geleden gekocht heb.

De eerste twee nachten op mijn nieuwe slaapplek zijn geweest, de eerste nacht dat mijn bed niet meer in mijn ouderlijk huis stond, moest ik werken. Afgelopen woensdag ben ik verhuisd! De afgelopen dagen ben ik druk geweest, met werken, verhuizen, inrichten en ondertussen ook nog genieten en stappen, want we vierden het feest van de koningin!

Ondertussen ben ik alweer iets verder, zo zijn de dozen daar in de hoek weg en hangen er planken! Het is heerlijk om te gaan zitten, kopje koffie te drinken uit mijn eigen mok en gewoon te weten dat dit mijn plek is voor in elk geval de komende maanden. Het maakt me trots en blij! Weer een stukje dichter bij volwassenheid en hoewel dat heus soms even lastig is (al die rekeningen en verzekeringen, bah) geeft het ook vrijheid!

Als ik vanaf een afstandje naar mezelf kijk, dan zie ik dat ik een ontwikkeling aan het doormaken ben. Niet alleen in deze periode, maar met name in het afgelopen anderhalf jaar. Ik vind het leuk om mezelf op te zien groeien… Dat ik stappen zet in mijn leven, dingen bereik en weer begin aan nieuwe projecten. De eerst volgende stap die ik ga zetten is zelfstandig wonen en wel over ongeveer tien dagen.

De afgelopen dagen ben ik druk geweest, met inkopen doen van een uitzet, als met schilderen (een roze muur!) en schoonmaken. De plek waar ik ga wonen is maar tijdelijk (uiterlijk tot eind december dit jaar) dus ik ga niet onwijs veel geld pompen in het pimpen van mijn plekje. Maar zoals het nu is, is het wat mij betreft even gezellig genoeg. Het enige wat er nu nog moet gebeuren is inpakken en weg wezen!

Aangezien ik de afgelopen dagen ook inkopen heb gedaan (en morgen nog een salontafel bij de Ikea!) merk ik ook dat ik nu ál prijsbewuster aan het kopen ben. Mijn budget word beperkter, dus het moet duidelijk zijn, helder etc. De administratieve plannen en mappen zijn al geordend en nu ben ik kijken waar ik geld kan besparen. Normaal kocht ik alles wat ik nodig had klakkeloos zonder echt bewust op prijzen te letten. Haarlak? Vier euro. Deodorant? Ruim drie euro. Kookte ik een keer of was ik alleen thuis, dan kocht ik alles in A-merken… Dit moet veranderen. Dit gaat veranderen en dit is leuk om te veranderen! Een soort sport om zo bewust mogelijk te kopen. Nu nog even kijken wat eerlijke producten zijn en milieubewust eten en alles komt goed. Alles is goed.

Een nieuwe stap van mijn leven; de weg naar zelfstandigheid en volwassen worden. Soms stressen, spannend, maar ook echt heel leuk!

Foto’s volgen!

De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, ze verheugt zich niet over het onrecht, maar vindt vreugde in de waarheid. Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze. De liefde zal nooit vergaan.
1 korintiërs 13:4-8

Dit is wat de Bijbel zegt over liefde en ons word verteld deze liefde uit te dragen. In deze liefde te stralen naar onze naasten! Maar kunnen we dat ook? Zullen we dat ooit, tijdens dit bestaan, kunnen? Kan ik de liefde uitdragen? Laten we eens gaan kijken…

Ingrid is geduldig en vol goedheid… Oke hier kunnen we al stoppen! Want ik ben absoluut niet geduldig, zal waarschijnlijk altijd ongeduld blijven bezitten en vol goedheid? Absoluut niet! Ingrid kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid (hmhm, dacht het niet). Ingrid is niet grof en zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken (haha!) en rekent het kwaad niet aan… Ik zal maar niet doorgaan, want het is een en al onzin. Ik ben dat allemaal niet! En ik heb zo het idee, dat ik hier ook niet volledig vrij van zal komen. De lat ligt te hoog, niemand kan hier aan voldoen. Niemand, behalve Christus!
Vul in plaats van het woordje liefde maar Jezus in en je zult merken dat het klopt! Jezus is geduldig en vol goedheid. Jezus kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. Hij is niet grof en niet zelfzuchtig. Hij laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan. Jezus verheugt zich niet over het onrecht, maar vindt vreugde in de waarheid. Alles verdraagt Hij, alles geloof Hij, alles hoopt Hij, in alles volhardt Hij. Jezus faalt nooit.
Als ik naar mezelf kijk, word ik er aan herinnerd dat ik die liefde niet kan opbrengen. Maar als ik naar God kijk, zie ik een liefde die ik niet kan weerstaan.

Gods liefde.

“Cappuccino – Max Lucado”

“Als je geboren word, huil jij, maar iedereen om je heen juicht. Leef zo, dat als je dood gaat, jij juicht en iedereen om je heen huilt.”

Onbekend

© Ik ben Ingrid

© Ik ben Ingrid

Hoogmoed is de zonde der zonden schijnt. Het schijnt dat de zonde hoogmoed, de engel lucifer liet transformeren tot Satan. Tevens was het de zonde hoogmoed, die Eva liet eten van de verboden vruchten. Een kwaad gebeuren dus allemaal… En niet iets waar ik graag mee geidenticifeerd wil worden. Maar wat is hoogmoed eigenlijk? Eens even kijken wat google mij toont. (bovenstaande toonde google mij trouwens ook) (google is my friend!)

Synoniemen van hoogmoed zijn: eigenwaan, trots, arrogantie, verwaandheid, zelfingenomenheid, zelfverheffing en eigendunk. Klinkt niet alsof ik er blij van moet worden… Maar misschien ook wel omdat ik mezelf er in herken. Voor een deel.

Ik ben Eva. Geen Ingrid. Omdat ik, momenteel, net als Eva, aan hoogmoed lijd. Ik ben trots op mezelf en ik denk dat het hard de richting op gaat van hoogmoed. Een paar weken geleden kreeg ik voor mijn voeten geslingerd door een vriend, dat ik verwaand en arrogant was, tegen een kennis van hem. Niet bepaald een bonuspunt. Soms denk ik, dat ik anderen niet nodig heb, om gelukkig te zijn. (het is nog best lastig om dit te schrijven en straks ook nog te publiceren!) Natuurlijk wel, voor de gezelligheid, voor leuke avonden en fijne feestje… Maar ben ik er ook echt van overtuigd dat ik anderen nodig heb om me compleet te voelen? (wel mijn moeder trouwens, haar heb ik nodig) Vast wel, maar soms voel ik dat niet zo. Dan denk ik dat ik het allemaal zelf wel kan. Ik weet zeker dat ik ook van de verboden vruchten aan het eten ben.

Het punt is eigenlijk, dat ik soms gewoon beretrots ben op mezelf. Op wat ik de afgelopen jaren bereikt heb, gedaan heb. In vormen van papiertjes en rijbewijzen, maar ook op het vlak van persoonlijke ontwikkeling. Ik denk dat ik daar wel trots op mág zijn, maar als daarvoor arrogantie in de plaats komt, ben ik niet op de goede weg en word het hoog tijd om hoogmoed aan te pakken! En ik denk dat daar maar een weg voor is…

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik mijn rijbewijs gehaald heb! Best al een hele tijd, al zeg ik het zelf. In dat hele jaar heb ik een ongeluk op mijn geweten staan. Een tuinhekje en een stilstaande auto stonden wat in de weg, dus besloot ik deze even aan de kant te rijden…  Als mijn ongelukjes in dit tempo blijft, dan heb ik op mijn vijftigste zo’n 31 ongelukken op mijn naam staan. Hopelijk gaat dat niet gebeuren!

In het jaar dat ik mijn rijbewijs nu heb, heb ik in zo’n 5 a 6 verschillende auto’s gereden, dus als ik vijftig ben zijn dat er misschien zo’n 155. Lijkt me sterk, maar ach.
Ook heb ik in het afgelopen jaar geen een keer met een druppel alcohol achter het stuur gezeten. Zelfs niet de toegestane hoeveelheid. Best netjes, al zeg ik het zelf.

Laten we hopen op nog vele jaar rij-plezier, met hopelijk misschien dit jaar al een eigen autootje…!

Ik houd van het leven en ik geloof dat het leven momenteel ook best van mij houd…