Leegte
Nog precies drie weken en dan is het zover. Op 25 januari rond ik zowel mijn stage als mijn opleiding af. Dan ben ik in het bezit van een diploma en ben ik officieël bevoegd om als woonbegeleidster in de gehandicaptenzorg te werken, aangezien dat mijn afstudeerrichting is. Aan de ene kant natuurlijk heerlijk en geweldig, dat ik een papiertje op zak heb! Dat heb ik dan toch maar weer voor elkaar en daar ben ik nu al trots op. Maar, tijd vliegt en ergens… Als ik heel eerlijk ben, maakt mij dat bang. Al weken, maanden, denk ik na over wat ik na mijn stage eens zou gaan doen. Door leren kan pas vanaf september, als ik dat überhaupt al wil en een vaste baan heb ik ook niet. Enkel een 0-uren contract, wat dus geen zekerheid bied. Ik weet het niet en toch word het nu tijd om serieuze concrete plannen te maken. Anders heb ik straks niks. Geen vastigheid, geen perspectief, geen dagbesteding… En dat lijkt me nou niet heel erg gezond voor iemand van negentien. Een groot leeg gat ligt er voor me… Ik blijf mezelf vragen stellen, ik blijf zoeken naar mijn eigen dromen, maar tot op heden met weinig uitkomsten.
elke dag bij mij op bezoek komen?
Om goed te maken dat we je nu zo weinig zien?
Haha, nou… Er moet toch echt geld binnen komen… Maaar aanstaande vrijdag heb ik een sollicitatiegesprek dus wellicht krijg ik er nog ergens een contractje bij