De afgelopen week was voor mij een rare week. Het begon natuurlijk met het feit dat ik behoorlijk ziek werd, ik kon amper nog op mijn benen staan omdat ik veel te weinig vocht en brandstof had in mijn lichaam, door een hevige buikgriep. Daarnaast was ik definitief geslaagd voor mijn opleiding, wat natuurlijk geweldig is! Daar ben ik dan ook heel dankbaar voor, dat ik in elk geval dit heb bereikt in mijn leventje… Een leventje dat eigenlijk momenteel aardig loopt. Ik zit lekker in mijn vel, heb het naar mijn zin, leuk werk… Ja, het loopt goed allemaal en ook daar ben ik dankbaar voor. Deze week nog wat meer dan anders… Ik heb beseft dat gezondheid echt een groot goed is. Niet alleen lichamelijk gezien. Ook de psychische kant van gezondheid…

Deze week is mij een bericht ter gehore gekomen dat een jongen, waar ik op de middelbare school veel mee omging, is overleden op 24 januari 2010. Hij is 19 jaar oud geworden. Ik ging veel met hem om toen ik 15 was en veel herinneringen aan hem zijn deze week weer boven gekomen. Bijvoorbeeld dat ik ruzie met een klasgenoot had, omdat zij net een halfjaar verkering met hem gehad en ik een paar weken later iets met hem kreeg. Niet lang, hoogstens zes weken. Hij was een van mijn vele puberteit-vriendjes, voor ik een 15mnd durende relatie met Arnout kreeg. Maar er was een ding, wat hem onderscheidde van al die andere jongens. Hij was de eerste jongen in mijn leven, die mij de zogeheten gebroken hart heeft bezorgd. Na zes weken met hem “iets” gehad te hebben, maakte hij het uit op een schoolfeest (de zak!). Dat schoolfeest werd een drama, want dat was een van de keren dat ik publiekelijk huilde.
Bryan, zo was zijn naam, was een mooie jongen. Als ik foto’s zie, begrijp ik nog steeds wat mij toendertijd aantrok in hem. Het was een lieve jongen, altijd in voor een grapje… maar schijnbaar had die Bryan een hele andere kant… een donkere kant. Schijnbaar had hij een leven, die van vechten hield. Alleen dat wist ik toen niet. Over dat soort dingen praatte we nooit. Het was of leuk of klef, maar nooit wat anders. We hadden geen behoefte aan hele diepe gesprekken, lekker boeiend. Na de middelbare school, verloren we elkaar uit het oog.
Bryan heeft op zondag 24 januari zelf een einde aan zijn leven gemaakt. Hij zat ondertussen in opleiding bij de Koninklijke Landmacht en was soldaat van de tweede orde. Ik weet niet wat de reden was, ik weet niet hoe hij het gedaan heeft en ik wil het ook allemaal niet weten. Ik wil weten of er geen mensen waren die hem konden helpen, of hij zijn leven zo leeg, zo uitzichtloos vond. Ik zou gewild hebben dat er iets was, wat zijn hart had kunnen vervullen met liefde… En als Christen zijnde, ben ik erg bezig met de vraag ’Hoe gaat het nu verder met hem?’  
Mijn gedachten zijn gevuld met deze vragen en bovenal herinneringen en bid voortdurend of zijn dood, niet voor niets hoeft te zijn geweest. Zij het voor hem, zij het voor anderen…