Een ongeluk zit een klein hoekje…
De afgelopen weken waren hier hectisch en druk. Mijn moeder lag dertien dagen in het ziekenhuis na een heftige operatie, ondertussen had ik nog mijn stage/werk en was ik druk bezig met een aantal andere dingen.
Nu weet ik van mijzelf, dat mijn contratieboog al vrij kort is, maar in weken als deze is het helemaal niet meer noemenswaardig en soms heeft dat kleine gevolgen, maar in dit geval had het wat grotere gevolgen. Namelijk; schade!
Het gebeurde vorige week woensdag. Samen met mijn nicht zat ik in de auto. Zij zat te bellen en ik zat achter het stuur, maar bezig met een pasje dat op het dashboard kastje lag. Het volgende gebeurde: in mijn eigen straat, waar een bocht is, reed ik rechtdoor. Hoepla, dwars door een tuinhekje heen en achterop een stilstaande geparkeerde auto. Mijn nicht zei tegen de persoon die zij aan de lijn had: ’volgens mij krijgen wij een ongeluk! Ja, we hebben een ongeluk.’ Een lachpartij van haar kant en de eerste tien seconde raakte ik even in paniek, maar ook daarna moest ik lachen. Het was een behoorlijke domme actie, maar wel typisch een actie voor mij. Zo heb ik ook een aantal keren tegen stilstaande auto’s aangefietst, omdat ik zat te dromen. Met de vrouw van de auto hebben we een schadeformulier ingevuld en mijn vader gaat het tuinhekje maken.
De rest van mijn dag was ik niet meer fatsoenlijk aanspreekbaar. Bij het boodschappen doen stond ik flink wat minuten te kijken naar de knopjes van groente-weegschaal, omdat ik “weg” was. Ook was ik even de weg kwijt in het winkelcentrumpje van Veldhuizen, terwijl ik er wekelijks kom. Ik was dus behoorlijk van de kaart.
Gelukkig is het allemaal opgelost, mijn moeders auto (waarmee het ongeluk gebeurde) heeft vooral lakschade en moet nog een keer naar de garage. Ach, een ongeluk zit in een klein hoekje. Hoewel, met mijn karakter de kans misschien wat hoger is.
Haha brokkenpiloot