Over het hoe en waarom van schrijven…
Vanaf het moment dat ik leerde lezen en schrijven, hield ik mee ermee bezig. Ik begon boeken te lezen, maar ik begon ook met schrijven. Met het schrijven van verhaaltjes, van brieven, van gedichten en van dagboeken. Verzot was ik erop, dat mijn woorden een nieuwe wereld konden creëren.
Nog steeds schrijf ik. Meestal schrijf ik een belangrijke afspraak op of een briefje met punten, die ik echt nog moet gaan uitvoeren die dag. Soms gaat het verder dan dat. Dan schrijf ik over wat mij bezig houdt. Dan schrijf ik over mijn dagelijkse leven, mijn worstelingen en mijn dromen, maar ik neem hier niet de tijd voor, die ik ervoor zou willen nemen. Fijn vind ik het wel, om op deze manier te schrijven. Het ordent mijn gedachten, het zet mij weer even stil bij mezelf. Waar houd ik mij mee bezig en waar wil ik naar toe? Soms zit ik zo in het ritme van het schrijven, dat het mij weer handvaten biedt. Dat ik mij weer wil strekken naar nieuwe dingen in het leven.
Naast het schrijven in dagboekvorm, schrijf ik ook met enige regelmaat wel eens een gedicht. Soms kan ik waardering opbrengen voor mijn eigen gedichten, omdat ik ze mooi vind. Meestal vind ik het troep, maar dat weerhoudt mij er niet van om ze te maken. Het schrijven van gedichten maakt mij vindingrijk. Ik ga op zoek naar nieuwe betekenissen voor woorden, naar synoniemen en naar zinnen die iets anders zeggen, dan dat in de eerste instantie gedacht zou worden. Ik vind het leuk om op zo’n manier met taal om te gaan. Om zo te schrijven, dat taal tastbaar gaat worden. Al is het dan alleen maar in mijn eigen hoofd.
Soms schrijf ik andere dingen, variërend van losse zinnen tot hele verhalen, maar ik schrijf altijd omdat er in mijn hoofd iets borrelt dat er alleen uit komt, wanneer het woorden krijgt. Als ik het geen woorden geef, blijft het borrelen en kruipt er een kriebelige onrust over mij heen.
Tags: Schrijven